Dzieciom o Biblii - ZABAWY - Zabawy o tematyce misyjnej

 

Świat
Zapisz na paskach papieru nazwy różnych krajów (kraje powinny się powtarzać). Dzieci siadają w kółku na krzesłach. Każde dziecko otrzymuje nazwę jakiegoś kraju. Jedno dziecko, wcześniej wybrane, stoi w środku (nie ma krzesła) i wymienia nazwę jakiegoś kraju, np. „Chiny!”. Wszystkie dzieci, które tak się „nazywają”, wstają z krzeseł i siadają na innym wolnym (nie wolno im wrócić na swoje!). Także dziecko, które było w środku, siada na jakieś krzesło. Osoba, która została bez krzesła wywołuje nazwę jakiegoś kraju i zabawa toczy się dalej. Od czasu do czasu osoba bez krzesła zamiast nazwy kraju może zawołać „Świat!”. Wtedy wszyscy wstają i przesiadają się na inne krzesło.
Po zabawie powiedz:
„Przed chwilą wymienialiśmy różne kraje. Zamieszkują je ludzie o różnych twarzach, charakterach, zwyczajach. Różni ludzie – misjonarz ma być gotowy służyć wszystkim ludziom bez względu na kolor skóry, wygląd, zachowanie”.
Zakończ zabawę modlitwą o wszystkie dotychczas poznane kraje i zamieszkujących je ludzi.

Zabawa „Jadę do…”
„Wyobraź sobie, że jesteś misjonarzem wysłanym do jakiegoś kraju w Azji. Co zabrałbyś ze sobą?”. Poproś dzieci, by usiadły w kółku. Pierwsze dziecko mówi: „Jadę do Azji i zabieram ze sobą plecak”, drugie dziecko mówi „Jadę do Azji i zabieram ze sobą plecak, książkę” i tak dalej. Każde kolejne dziecko powtarza to, co powiedziały osoby poprzednie oraz dodaje jedną nową rzecz. I tak aż do momentu, gdy ktoś się pomyli. Osoba, która pomyliła się zaczyna grę od nowa.
Zabawę można powtarzać, zmieniając kraje, kontynenty.
Zakończ zabawę, mówiąc: „Kto wie, czy ktoś z was nie pojedzie do jakiegoś kraju jako misjonarz? Od dziś możesz się o to modlić”. Zachęć dzieci do modlitwy.

Pajęczyna
Możesz potraktować ją jak podsumowanie zajęć o misji. Będziesz potrzebował kłębek włóczki. Dzieci siadają lub stoją w kółku. Następnie, trzymając końcówkę, rzucamy kłębek włóczki, wywołując dowolne dziecko po imieniu. Dziecko trzymające włóczkę, rzuca kłębek następnemu wybranemu przez siebie koledze, wołając go po imieniu. Niech każde dziecko ma w swoim ręku włóczkę, co najmniej jeden raz. W ten sposób w środku powinna powstać piękna „pajęczyna”, piękny wzór.
Zwróć uwagę dzieciom, że gdy osoby kochające Pana Jezusa współpracują ze sobą, tworzą razem coś pięknego. „Pomagając misjonarzom, w różny sposób przyczyniasz się do rozprzestrzeniania się Ewangelii po całym świecie”.

Papier – nożyczki – kamień
Naucz dzieci tych trzech słów w języku narodu, który chcesz im przedstawić, np.: po hiszpańsku (znają go niektóre indiańskie plemiona).
Powiedz: „Zanim wyruszymy w podróż zagramy w grę. Musimy najpierw nauczyć się trzech słów po hiszpańsku, bo tym językiem posługują się mieszkańcy kraju, do którego jedziemy. Papel – papier, tijera – (czyt. tichera) nożyczki, piedra – kamień.” Podziel dzieci na dwójki. Ustal znaki: papier – otwarta dłoń, kamień – pięść, nożyczki – palce, środkowy i wskazujący, udają nożyczki. Nauczyciel daje znak, np.: „start” i wtedy każdy wyciąga jedną rękę z poza pleców i pokazuje papier, nożyczki lub kamień. W danej dwójce wygrywa osoba pokazująca silniejszą rzecz. Obowiązuje zasada: nożyczki wygrywają z papierem (tną go), kamień wygrywa z nożyczkami (niszczy je), papier wygrywa z kamieniem (przykrywa go). Grę powtarzamy 10 razy i wygrywa ostatecznie osoba z największą liczbą wygranych.