Pandita Ramabai

Rama Dongre, znana później jako Pandita Ramabai, urodziła się w 1858 roku w Indiach. Jej rodzina należała do kapłańskiej kasty braminów i posługiwała się językiem marathi. W tamtych czasach nie było szkół dla dziewcząt, jednak Ramabai otrzymała solidną edukację od swoich rodziców. W młodości pomagała w utrzymaniu ubogiej rodziny, recytując hinduskie święte pisma w sanskrycie, którego została nauczona.

Podczas wielkiego głodu w latach 1876-1878 zmarli jej rodzice. Ramabai mieszkała ze starszym bratem. Stała się znana ze swoich niezwykłych zdolności intelektualnych oraz umiejętności nauczania. To właśnie w tamtym czasie Uniwersytet w Kalkucie nadał jej tytuł „Pandita”, co oznacza „Mądra Nauczycielka”. Była pierwszą kobietą, która została w ten sposób uhonorowana. Mimo to Ramabai coraz bardziej odczuwała beznadziejną sytuację kobiet w hinduizmie.

Wkrótce umarł również jej brat. Ramabai poślubiła jego przyjaciela, który wywodził się z niższej kasty, dlatego społeczeństwo postrzegało ich małżeństwo jako nieczyste. Urodziła im się córka. Jakiś czas później mąż Ramabai zmarł, co zdegradowało ją do najgorszej pozycji w ówczesnym indyjskim społeczeństwie: była jednocześnie sierotą, wdową i samotną matką.

Ramabai coraz bardziej pragnęła reformy społecznej, która poprawiłaby sytuację kobiet, na przykład w kwestii wydawania dziewczynek za mąż oraz analfabetyzmu i braku edukacji. Nauczyła się angielskiego i zaczęła pisać. Poznała również teologa Nehemiah Goreh, od którego dowiedziała się sporo na temat wiary chrześcijańskiej.

W 1883 roku Pandita Ramabai udała się na studia do Anglii, gdzie przebywała w anglikańskiej społeczności, która prowadziła dom pomocy w Londynie. Ramabai zobaczyła tam, jak pomagano kobietom w trudnej sytuacji, co głęboko ją poruszyło – podobnie jak historia Samarytanki z Ewangelii Jana. Zrozumiała, że Jezus jest Zbawicielem posłanym przez Boga, i została ochrzczona. Później jednak pisała, że wtedy nie znalazła jeszcze Chrystusa, a jedynie chrześcijaństwo jako religię. Ramabai uwierzyła w Jezusa jako swojego Pana po powrocie do Indii. Duch Święty przemówił do niej poprzez lekturę Biblii, a wtedy odkryła, że może przyjąć zbawienie, jakie Bóg daje w Chrystusie.

W 1889 roku, po wyprawie do Stanów Zjednoczonych i zebraniu funduszy, zrealizowała coraz silniejsze pragnienie swojego serca i założyła ośrodek Mukti Mission dla sierot, wdów i samotnych matek, gdzie z chrześcijańską miłością przyjmowała każdego, bez względu na osobę. Ośrodek ten działa do dzisiaj. W 1896 roku, podczas klęski głodu, uratowała tysiące młodych dziewcząt i wdów, dla których zorganizowała transport wozami.

W 1905 roku Ramabai rozpoczęła grupę modlitewną, w której brało udział siedemdziesiąt osób. Modlili się o nawrócenie swoich rodaków. Doświadczyli wylania Ducha Świętego, którego efektem była między innymi decyzja Ramabai o podjęciu się tłumaczenia Biblii, by „zwykli” ludzie mogli doświadczyć mocy Bożego Słowa. Nauczyła się hebrajskiego oraz greki i rozpoczęła przekład na język marathi. Na początku XIX wieku dokonano już tłumaczenia Biblii na ten język, które zdążyło się nawet doczekać kolejnych wersji, jednak według Ramabai te przekłady używały zbyt wielu słów i sformułowań z sanskrytu, przez co nie przemawiały do niewykształconych kobiet z niższych kast, do których misjonarka pragnęła dotrzeć.

Ramabai zmarła w 1922 roku. Na krótko przed śmiercią ukończyła ostateczną korektę tłumaczenia, nad którym pracowała.

Zobacz znaczek pocztowy z wizerunkiem Pandity Ramabai: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Pandita_Ramabai_1989_stamp_of_India.jpg

Zdjęcie: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Pandita_Ramabai_Sarasvati_1858-1922_front-page-portrait.jpg
Źródła: https://wycliffe.org.uk/story/pandita-ramabai?from=stories